Cannot find server

I just want to share this to you. after several nights of thinking, researching and praying :), here it is.

Friendship with God

Text:James 2.23

“…’Abraham believed God, and it was credited to him as righteousness ‘, and he was called God’s friend.”

Introduction:A Friend is…

Definition:

Friend (Webster) - One who entertains for another such sentiments of esteem, respect, and affection that he seeks his society and welfare; a wellwisher; an intimate associate; sometimes, an attendant.

The term “friend” is somewhat intimate and conveys a sense of closeness, trust, and sharing.

Questions to think about:

Knowing now the essence of friendship, or of a friend, the question now is… “Is friendship with God POSSIBLE?”

Further, what constitutes such kind of friendship?

Lastly, can we, having a sinful and imperfect nature, enjoy such a friendship with a Holy, Magnificent, Powerful, Perfect and Almighty God?

Is Friendship with God Possible?

Yes, it is possible. Take it from Abraham.

Isaiah 41:8 (NIV)

“But you O Israel, my servant, Jacob, whom I have chosen, you descendants of Abraham, my friend…”

God Himself claimed that He is friends with Abraham.It is remarkable that God, the Maker of all things, the Supreme Being of all beings, will regard a mortal, limited and physical human being, whom He just created from the dust of the ground, as His beloved friend.

How could this be?

What Constitutes Such Kind of Friendship?

The Keys:

1. Agreement
   1. Does not refer to merely agreeing to be friends. (Not asking “can we be friends?”, which does not suffice the true essence of an intimate and close friendship)
   2. Refers to agreeing in thoughts, likes, dislikes, opinions and ideas. (Mention the sayings “birds of the same feather flock together” and “tell me who your friends are and I will tell you who you are”).We were able to encounter several persons in our life as acquaintances, but we only consider one or few of them as our close friends.This is because generally, these are the persons who thinks and does things like us.We share with them the same beliefs and principles in life.Clashing minds, different opinions, and diverse principles can not constitute an intimate, close friendship.Amos 3.3
   3. Refers to a give and take relationship.Abraham was in total agreement with God because he obeyed Him faithfully and without hesitations.Though he is unsure of the outcome of his obedience, he undoubtedly followed God’s orders in detail. In return, God promised him blessings, enlarged territory, and a vast number of descendants. – Genesis 26.5
2. Loyalty and Devotion
   1. Sticking with one another through thick and thin.True friends support each other, willing to sacrifice for each other, and are available for each other at any given time.
   2. Laying down everything, even your life.Perfect example – Jesus.John 15.13
   3. Obedience is still essential.Sacrifice, which is a key ingredient to loyalty and devotion, is also a manifestation of obedience.Just like what Abraham did when God commanded him to sacrifice his one and only son, Isaac.Again, without any iota of doubt and defiance, Abraham obeyed.He would have asked God to sacrifice another human instead of his son, which is a child of promise, wherein through Isaac, God’s promise to Abraham will be fulfilled, as said in Genesis 17.But since Abraham is loyal and devoted to God, he never thought of doing that.He just obeyed.And because of this, God was pleased in him and called him His friend.
3. Trust and Confidence – John 15.15

a.Refers to the ability and capacity to freely share your deepest thoughts, hurts, joys and convictions; without any feeling of betrayal.With real friends we can discuss what is on our mind, we can share our joys, our observations, our plans, and even our sorrows and regrets. When there is deep and intense friendship, nothing needs to be held back.

b.Trust and confidence are complements of the first two keys.You trust a person and you can freely confide anything with him because you believe that he can understand you and can relate to whatever is in your mind, you believe that he will listen and be able to help you.Another thing is because you believe that he will stick with you no matter what happens.

c.Refers to the ability to freely communicate.Abraham was able to enjoy this key with the Lord in Genesis 18 when he was able to talk freely with the Lord together with the two angels; the time when the Lord is about to fulfill His covenant of giving him Isaac as his son.Another instance is before the destruction of Sodom and Gomorrah, wherein he freely exchanged words with the Lord regarding the destruction of the said cities.

Conclusion:Who Am I, Lord?

God is not a respecter of persons.What this means is that He has an equal and unconditional love for each person He has ever created and He is not going to be playing favorites with anyone.Regardless of your past, imperfections, and downfalls, He is most willing to extend His hand of friendship to everyone.All we have to do is reach for it.

He is also willing to fill our emptiness, aid us in our difficulties, celebrate with us in our joy, and comfort us in our sorrow—all of which are things done by a true friend.On our part, let us be also willing to be in agreement with Him, be loyal, devoted and trustworthy—for us to become His friends.

God is the ultimate example of a true and loving friend.

Oh diba, bonggang bongga ang title? parang special-that’s-entertainment-episode-na-may-konting-touch-of-ABSCBN-current-affairs-special-episode lang noh?

Introduction:

Habang ako’y kumakain ng one-day old na beef steak na luto ni mommy, naisip ko na pagkatapos kumain, ilalahad ko na dito ang mga pangyayaring naganap sa akin sa taong 2008.

Body:

> January - muling sumariwa sa isip ko ang pambubuhos sa akin ng tubig-imburnal sa piyesta nung 2007.  at siyempre, piyesta sa baranggay namin nung buwan na ito. kaya sumabay ako sa tatay ko papasok para kahit buhusan nila ako ng kung anuman, nasa kotse na ko na may salamin. buti na lang hindi binuksan ang bintana.  Eto din ang start ng first audit season ko sa USA and co.

> February - Valentine’s month. na-assign ako sa rockwell para mag audit. masaya, kasi masarap ang kape, mabait ang accountant, maayos ang records, at maganda sa powerplant mall. nagsimula na din ako maging active sa multiply.  sa month na din ito ako naboljak ni Bro. Eddie. super unforgettable experience. ito din ang pinakamasayang youth rage na naattendan ko.  etong month ko din huling nakita ang crush ko.
> March - Kung sa Rockwell, maganda ang naging experience ko, pagdating ng March, naging kabaligtaran sa sumunod kong client.  Ang pangalan?  Itago natin sa pangalang… HARDWORK. Second time ko din umakyat nito sa baguio, this time with the whole family, featuring kuya romel yumang.

> April - Birthday month!  Nasa HARDWORK pa din ako nagaaudit.  tapos na sa month na to ang audit season. and this is my first time na mag out of town with my office mates! sa puerto galera. dito ko din nakuha ang tan lines sa likod ko na up to this writing eh hindi pa din natatanggal.  One of my happiest birthdays happened. kahit natoxic sa work. read my birthday blogpost for more info.  Naregular na din ako sa work
> May - nakaattend ako ng KKB Leadership Camp sa Caliraya.  Super blessing and privilege sa kin ang makasama don. and afterwards, my first work out of town happened– Quezon. dito ako talaga nagsimulang mag gain ng weight. nakakita ako ng maraming artista dito gaya ni ronnie ricketts, dinky doo (kilala niyo), at bayani fernando. hehehe!  nakaattend ako sa JIL Lucena. na-launch ang bonggang bonggang www.KKBmovement.org.

> June - nakabalik na ko sa manila from quezon.  sa buwan na ito narealize ko na mataba na ko talaga kasi di na magkasya mga damit ko sa kin.

> July - nakilala ko ang isa sa pinakamahalagang tao sa buhay ko :).  nag-fly ako papuntang davao–2nd out of town work ko, and at the same time, first internal audit client ko and first time ko sa san miguel group audit.  madami akong napuntahan, madaming pagkain, pero madami ding pressures. pero na-carry naman.  nakaattend din ako sa JIL Davao City.

> August - umuwi na ko sa manila from davao. binigyan kami ng salary increase. sa san miguel northwest area naman ako naassign.  nagreunion kaming mga magkabarkada sa college.

> September - nothing significant happened. hahaha. wala na ako maisip.

> October - 30 years na ng JIL! nung una ang sabi ko pa, tatlumpung dekada. mali pa. tatlong dekada lang pala.  ito para sa kin yung pinakamagandang anniv ng JIL na napuntahan ko.  sa sanmiguel central region naman ako naassign mag audit.  appreciation night din sa shangrila hotel. ang gaganda namin! one of my biggest disappointments happened. pero nakabreakthrough na ako don.

> November - totally, nakamove on na ako. by God’s help and grace.nasa canada si karmi. nakilala ko sa month na ito ang isa sa mga pinakasensible na tao na nakilala ko. gusto ko siyang mameet this year (2009). at sa buwan na ito natagpuan ko na sa wakas ang kapatid ko sa kuko.

> December - my favorite month this year.  siyempre bukod sa birthday ko.  binili ako ng kapatid ko ng ipod touch. hahaha! kaya hindi ko na siya inaaway ngayon.  dito din ako nagsimulang maaddict sa chocolates. at siyempre–YOUTH SUMMIT! madami akong nakilalang cool na tao. nasa ospital si lolo. hanggang ngayon.  nasaktan ko yung isang taong mahalaga sa akin. pero buti na lang mahaba pasensiya niya sa akin at ok na kami.  nakasama ko na din sa wakas ang kapatid ko sa kuko! pero miss ko na siya ngayon.  nanood ako ng movie ni ai ai. favorite ko na ngayon si eugene domingo. ni-relaunch ang mas bonggang bonggang www.KKBmovement.org.  Third time ko na makapunta ng baguio–this time with my officemates.

Conclusion

indeed 2008 is a year of overflow–of blessings, of struggles, of pressures.  but God’s grace and mercy overflowed more.  this 2009, let’s expect an open heaven of His love and goodness.

uulitin ko ito sa january 2010.

intro:  ang inyong mababasa ay ang aking sagot sa tanong na ito…

wuy!.. masyadong mdrama 2.. hehe,, pero..
nais ko lng sna malaman ang mga paraan nyo sa paglimot sa isang tao na minsan naging parte ng buhay mo..tagalog lang po tayo ha.. para mas ramdam,db?

wag pong pasaway!TAGALOG po tayo!

isa itong post sa forum ng KKBmovement.org …

at ito naman ang aking sinagot.

paano makalimot? ganito. hinga ka ng malalim. tapos iumpog mo ulo mo sa dingding nang bonggang bongga, sigurado, malilimutan mo yan, pati pangalan mo malilimutan mo.ang naturang suhesityon ay pawang biro lamang. huwag itong gagawin sa bahay o sa kung saan man. delikado.

sige, seryoso na tayo.

hango sa aking karanasan, makakatulong ang mga sumusnod sa paglimot sa isang kahindik hindik, kagila gilalas at napakasakit na karanasan sa… saan nga ba? (tumingin sa mga naunang mensahe upang tignan kung anong pinag uusapan dito)…

ah ayon pala. basahin niyo na lang yung unang unang mensahe para sa paksa.

- kumain nang madami. makakatulong ito kasi iisipin mo kung paano mo babawasan ang karagdagang timbang (kalori>>> eh bakit ba hindi ko alam yung tagalog eh!) na maiidulot ng mga kinain mo. sa totoo lang, nakatulong sa akin ito. napagtanto ko na, ang sarap palang kumain!

- makipag kaibigan sa mga hindi mo pa kaibigan. magandang gawin iyan dito sa forum. paano? i-add mo ang lahat ng (ano bang tagalog ng online) at presto! pag tinanggap nila ang iyong hiling (ang pangit ng tagalog!), magpasalamat ka sa kanila. pag inayawan naman, pabayaan mo na lang.

- isubsob ang sarili sa pag aaral o trabaho. panalo ang paraang ito! may mataas na marka/swledo ka na, nakalimot ka pa!

- mamasyal sa mga lugar na pwedeng pasyalan. halimbawa, sa SM (kahit anong sangay), sa parke, at kung saan saan pa. mas masaya kung may bitbit kang aso o kahit anong alagang hayop na pwedeng makaintindi sa iyo. kung wala man, istaptoy na lang. basta huwag mo lang silang kakausapin sa harap ng publiko.

- ngiti lang. gaganda/guguwapo ka niyan lalo. baka madami pang matuwa pag nakita kang nakangiti. basta huwag lang ngiting pang asar ha. at huwag din itong gagawin nang biglaan at mag isa sa harap ng publiko.

- ibaling ang antensiyon sa Panginoon. Siya lang, kung hindi lahat, kasi ang makakaintindi sa pasakit na nararamdaman mo. mas kailangan mong ibaling sa Kaniya ang atensiyon mo.

* sana kahit paano ay napangiti kita sa pagbasa nito. huwag ka nang malungkot, mahal ka non. acheche. ulit ulit….

* sana kahit paano ay napangiti kita sa pagbasa nito. huwag ka nang malungkot, marami pang dahilan sa mundong ito para sumaya.

I logged on to my Friendster account as soon as I got home.Out of curiosity, I typed my name in the search field.I was surprised to find out that there are 144 Karen Santiago’s in Friendster.There were only 40++ when I checked it several months ago.

Out of the 6 newly recruits in our audit firm, two of them are of the same name as mine.

We are two Karen Santiago’s who took—and passed—the October 2007 Certified Public Accountant (CPA) Licensure Examinations.

Based on what I discovered and experienced, I therefore conclude that my name is ordinary. Plain. Simple.Very common.

*****

This is the story behind my name.

I texted my parents how did they come up with my name.

“Mom, dad, bakit Karen ang pangalan ko?”

After I sent them the message, I realized that I just asked a weird question.When I was young, I envied my classmates in Kindergarten because they have two or three names before their middle and last name.I wished that I have a longer name because for me it is a basis in answering the question, “Does your parents love you or not?Answer now and get a free pizza!”The longer your first name, the more your parents love you.

The last sentence is just a joke.

My two sisters also have a longer name than mine—Karisma, my older sister, and Karmina Grace, the younger one.People call them Karis and Karmi, respectively.I asked myself back then, “Bakit sila ang hahaba ng pangalan, ako Karen lang? Unfair!Para magka nick name din ako (shorter name).” Now I’m sure you are confused what do I really, really want.I was confused as well.

My father replied to my message several hours later.

“Kasi maganda ka at magaling kumanta na kagaya ni Karen Carpenter.”

I almost texted back, “Wrong sent ka dad?” But certainly that message was for me.He texted again, “Kasi kailangan “K” kayong magkakapatid.”

Like some other parents, they patterned their children’s names in accordance to the alphabet.In my case, they chose “K”—Karisma, Karen, Karmina Grace.KKK.

Punitin ang sedula!

I almost asked them why is my first name short.But forget it.I’m happy with my name, though.

*****

Out of my curiosity (am I getting too curious enough?), I searched for my name’s meaning and origin.I visited several “name-meaning-and-origin-webpages” to find it out.Let me share to you some:

Nametranslation.co.uk - Huge tits, shags like a rabbit. (My comment:Now this is really weird! Should I hate the fact that this is my name? Hmmmmmm!)

Babynamesworld.parentsconnect.com – Greek and Danish name meaning “pure”.(I heard of this when I was just a kid, now this is confirmed.Nice!)

Thinkbabynames.com - It is of Danish origin. Short form of Katherine (Greek) “pure”. (I think Katherine is a cool name.)

Wikipedia.com - As a female name, Danish form of the name Katherine and means “pure”. It was one of the top ten names for girls born in the United States during the 1950s and 1960s, peaking as the 3rd most popular girl’s name in 1965.In Armenian, the name Karen is masculine and its origins lie in an exiled Armenian prince in Persia.(Now this is cool.)

*****

Though ordinary, plain, simple, and very common, I thank God and my parents for giving me this name.This name labels the person who wrote this article that you’re reading right at this very moment.This name characterizes a person with an extraordinary purpose in life—to put a smile on people’s faces, to serve as an encouragement to those who needs one, and to live an ultimate service to God—the one and only source of this life.

Ako po si Karen Santiago.

Ito po ay sinulat ko sa pagsagot sa forum thread patungkol sa Cellphone History sa www.KKBMovement.org. minarapat ko na i-share din ito sa inyo.

****

2nd yr HS ako nun unang nagka celfone.

*2000 - alcatel - un pang talk and text noon. smart ung sim ko. 5k ang bili ng nanay ko dito.
*2001 - nokia 3210 - pinaglumaan ng nanay na pinasa kay ate at pinasa sa akin. globe na ako nito, napressure kasi ako kasi lahat ng kapamilya ko naka globe.
*2004 - nokia 8250 - isa sa mga paborito kong phone. pinaglumaan ni mommy na pinasa kay ate na pinasa sa akin. maliit siya at may calendar. kaya hindi ako nakakalimot bumati ng haberdey sa mga kaibigan ko. nawala ito.
*2005 - nokia 3510 - ang una kong colored phone. pinaglumaan ng nanay ko na pinasa sa akin (atleast hindi dumaan kay ate!). nawala din.
*2005 - nokia 3510 ulit. - pinaglumaan ni ate na pinasa sa akin. nawala ulit.
___commercial: kung gusto niong malaman kung saan nawala ang huling tatlong phone ko, PM me. ma-aamaze kayo promise.__
*2006 - halos isang taon din na wala akong cellphone dahil nadala na ang nanay ko sa akin.
*2006 - nokia 3100 - ang cute ng cellphone na ito dahil glow in the dark ang cover, rhythmic ang lights, at malambot ang keypad. sobrang cool niya. pero binenta ng nanay ko nung magkaroon na ako ng ibang phone.
*2006 - SE k700i - pinaglumaan ni ate na pinasa sa akin. ok sana siya pero ang hirap gamitin ng joystick. hindi siya user friendly. kasabay nito ang..
*Nokia 7650 - patago ko itong binili sa palengke ng pasig sa halagang 1,500. hindi ito alam ng nanay ko. kaya nung nasa bahay na ako patago akong magtext gamit ito. pero eventually nabuking din ako. nga pala, spare unit ko ito. pang smart/sun. existing pa din ito up to now. medyo sira sira na nga lang siya.
*2007 - Nokia 6070 - libreng phone ito nung nagpa line ako sa globe. kabado pa si mommy nun binigay niya ito sa akin. ito yung 2nd phone na sa kamay ko unang napunta. pansin niyo ba? ngayon nasa tatay ko na ito kasi gusto daw niya nito.
*2007 - kinuha ulit ni ate ang k700i. sa ngayon gusto na yata niya ibalik sa akin dahil sa pasaway na joystick.
*July 2007 - Motorola L7i - yung pambili nito galing sa retirement pay ni mommy at tita ko. cool din ito kasi manipis siya. unang phone ko ito na may memory card. kaya lang nung leadership camp sa caliraya nahulog siya sa bowl. kaya nagloloko na.
*sa ngayon pinagiipunan ko na ang susunod na cellphone na bibilhin ko. bago pa tuluyang masira ang current phone ko.

bow!

Nasa huli ang pag iisip ng title.

Note:  This was written on June 12, my last night at Lucena, Quezon.  Ngayon ko lang naipost sa dami ng shooting ko.  Shooting gallery. Ngek corny….

****

Sa ngayon, wala pa akong maisip na pwedeng i-title sa post na ito.

Last day ko na (hopefully!) ngayon dito sa Quezon.  Matapos ang tatlong linggong pagkakawalay sa aking pamillya at mga kaibigan sa Maynila, sa wakas, makakabalik na ako kung saan ako lumaki at nagkaisip… sa PASIG CITY (sabay taas ang kamay. Attire:  long sleeved blouse. Kaya safe.)!!!

Ito ang unang pagkakataon na ma-assign ako out of town sa trabaho.  Matapos ang unang pitong buwan ko sa USA and Co., nakalabas din ako ng kalakhang Maynila.  Noon, lagi na lang ako sa Quezon City nadedestino.  Ngayon, sa Quezon province na. Sosyal.

Noong sinabihan ako ng boss ko na kasama ako sa Enverga team, hindi ako nag dalawang isip na sumama.  Isang malaking unibersidad sa Region 4 ang magiging client namin.  Isang Main Campus sa Lucena, at apat na campus sa mga bayan ng Catanauan, San Antonio, Sampaloc at Candelaria.  Ang buong pangalan ng school:  Manuel S. Enverga University Foundation, Inc.  Itinatag ang university na ito around 1950s, at isa sa mga astiging school sa region 4 (sabi nila).  Lima kaming pinadala upang i-audit ang accounts nila para makapag-provide ng reasonable assurance na ang kanilang financial statements ay materially free from misstatements (know-all accent. Sana!).  Nung nag impake ako, isang dambuhalang bag ang dala ko.  Ang mga laman:  isang pares ng rubber shoes, isang pares ng leather shoes, isang pares ng sandals, isang pares ng bakya, at mga damit na kasya sa tatlong linggo.  Kaya nung pagdating ko ng terminal at nakita ko ang bag ng mga kasama ko, gusto ko nang umuwi at bawasan ang mga damit ko.  Pero siyempre hindi ko naman gagawin yun.

Super excited ako nang nasa biyahe ako.  Madami akong expectations at pangamba at the same time.  Dahil isang bagito sa field of audit, may reservations ako sa sarili ko na baka hindi ko magawa nang tama ang ipapagawa sa akin; na baka mapahiya ako sa kliyente dahil baka hindi ko masagot ang mga tanong niya; et cetera, et cetera.  Ngunit pansamantalang hindi ko naisip ang mga yun nang magsimula na ang biyahe ko. Masaya. Madaming puno at magagandang tanawin. Hindi kagaya sa Maynila na puro usok, building, at mga mangongotong ang makikita mo.

****

Pagtapak namin sa terminal, pagkain ang sumalubong sa amin.  That’s more like it! Yan ang nasabi ko.  Kainan galore na ito!  At dito nagsimula ang tatlong linggong sunod sunod na 5 times a day na pagkain nang libre.  Para sa akin, blessing na ito, kasi madaming tao ang nagugutom at naghahagilap ng makakain at ipambibili ng makakain.

Kung iisa-isahin ko ang mga pangyayari sa bawat araw ng paglagi ko sa Quezon, baka bigla niyo itigil ang pagbasa ng blogpost na ito at pumunta na lang sa www.KKBmovement.org (hanep sa segue!).  Kaya isasummarize ko na lang.  Ang ginawa namin nung unang linggo ay nakipiyesta at kumain ng sangkatutak na cha misua (chami for short—ang specialty ng Lucena). Naki-usiyoso pa kami sa kabi-kabilang parada ng mga artista (e.g., Kapitan Boom, Alessandra de Rossi, Ronnie Rickets, Mariz, at si Dinky Doo).  Special participation pa si Bayani Fernando na sa hindi malamang kadahilanan ay naandon kasama ng MMDA bandang musiko.  Hmmmmmmmm!

Nung ikalawang linggo na—seryosong trabaho na mga tsong.  Naiipon na nga yung pagkain sa lamesa namin sa dahilang hindi na namin ito makain sa sobrang dami ng gagawin.  Pero pagsapit ng gabi, inuupakan na namin yan.  Ito rin yung panahong nagsesenti na ako—yun tipong tinatawagan ko na ang pamilya ko kasi wala lang, kasi namimiss ko na sila.  Yun nagsisimba at kumakain ako mag isa pag linggo kasi hindi ko sila kasama.  Haaaaay.  In other words, na home sick ako.  Pinag-iisipan ko tuloy kung itutuloy ko pa ang pagpunta ng Australia balang araw.

Ikatlong linggo na.  Gusto ko na talaga umuwi kaya tinapos na namin ang dapat tapusin.  Sa wakas, June 13 ng hapon, natapos na namin ang trabaho (kung maituturing ngang tapos.. pag hindi kami naboljak eh di tapos na!)!  nag-impake agad kami at namili ng pasalubong (uraro, pastillas, at uraro pa, pati longganisang lucban).  Nagpunta na kami ng terminal at kumain ng huling hapunan.. Doon mismo sa una naming kinainan pagbaba ng bus galling Maynila—sa Chowking.  At sa di inaasahang pagkakataon ay nakita kong kumakain doon ang kabarkada ko nung college na look alike ni Fido Dido. Hehehe. Sana lang hindi niya mabasa to kasi aawayin ako nun.

Alas otso na ng gabi nang umalis ang bus pabalik ng Manila.  Super excited na naman ako.  Yung pakiramdam ko nung bumibiyahe ako papuntang Quezon, yun uli ang pakiramdam ko nuung pauwi na ako.  Kasi gusto ko nang Makita ang family ko.  Super miss ko na sila. Ang dighay ni daddy.  Ang pagiging cool ni mommy.  Ang pang aasar (once in a blue moon lang ito hehehe) ni ate at ang paglalambing ni karmi.

Alas onse pasado nang gabi nang makarating ako sa kamias terminal. Natuwa ako kasi buong pamilya ko ang sumundo sa akin. Iisa lang ang ibig sabihin noon—namiss nila ang pag-iingay ko sa bahay at ang pangungulit ko sa kanila.  Narinig ko din naman ito mula sa kanila.

****

Marami akong narealize nung tatlong linggo akong nahiwalay sa mga family and friends ko sa manila.  Yung normal na narerealize ng mga taong nawawalay sa mga mahal nila sa buhay.  Oo nga, tatlong linggo lang naman ako nawala, pero ang dami kong namiss.  Paano pa kaya kung wala na talaga sa piling mo yung taong malapit sa iyo—malungkot hindi ba?  Kaya naman ngayon pa lang, nagpapasalamat na ako sa mga taong naging bahagi ng buhay ko (thank you speech? Valedictory address ito!). 

****

Sa mga nag-abang sa blog post ko, if any, eto na po. Paumanhin sa delay. You know naman me, the sched is super hectic.

Teka. iisip ako ng title ng blog post na ito. Wait lang ha.

*******

april 1.

ilang oras na lang nito, april 2 na.

di ba may point naman ako?

kakatapos ko lang mag overtime nito sa isang kliyente sa quezon city.

sinundo ako ng daddy ko at dumiretso kami sa church… ngunit bago yon, dumaan kami sa mcdo sa ortigas. gutom na kasi ako. bumili ako ng french fries na large. eight o cloch. at big mac para sa daddy ko. papunta kami ng church habang ngumangata ako ng fries. masarap.

kakatapos lang ng prayer meeting nun dumating kami ng church. nagsasalita si pastor boyet sa harap. birthday din kasi ni pastor danny. after the word, with pastor danny and jefferson, pinatayo kami sa harap. pinagpray kami. ako ang una.

"Lord, use this lady as your mouthpiece. Make her bold enough to share Your gospel."

i started to speak in different language. i cried. i thanked God for His undying love and grace.

kailangan ko na talagang tapusin ang JIL 12 training ko. please.

*******

nasa sasakyan na kami.

attendance:

mommy.

daddy.

ate.

bf ni ate (siya ang driver).

karmi

tita
ako

mga leaders ng JIL Pasig.

papunta kaming eastwood.

*******

Nasa eastwood na kami.

dun kami pumunta sa isang kainan na nagooffer ng eat all you can na breakfast from 12mn - 10am.

pero 11:45pm pa lang.

badtrip.

*******

ilang sandali pa, 12mn na.

april 2.

23 na ako.

nagpunta na kami sa kainang yun. medyo isa kami sa mga unang pumunta dahil saktong alas dose talaga kami pumasok.

table for 18 ang kinuha namin, kasi 18 naman kami.

ilang minuto ang lumipas, madami nang tao.

tsk, kalat na pala sa kalakhang maynila ang balita na mura ang eat all you can dun.

ang kinain ko lang: munting servings ng chinese rice, tocino, longanisa, hotdog, scrambled eggs, pansit malabon, at lumpiang shanghai.

wala kasi akong ganang kumain. dala na siguro ng pagod at antok.

ngunit mas pinili kong magpakasaya kasi otherwise hindi na ako pwede sabihan ng HAPPY BIRTHDAY.

matapos ang kodakan, tawanan at joke time, umuwi na kami.

alas dos na ng umaga. alas otso y media ang pasok ko.

at alas tres na ako natulog.

*******

unang bumati sa akin si pareng MG. ang lalaking nung una, tinatarayan ako. kainis. pero after 100 years narealize ko hindi naman pa siya masungit.

*******

alas sais ng umaga ako nagising. isa itong himala. marahil sa kadahilanang hindi ako nakatulog sa excitement, o dahil natatakot akong hindi magising ng maaga para sa trabaho. malabo diba? nalabuan kasi ako eh.

buti na lang walang pasok si daddy. sa bulacan sha nagwowork. walang pasok sa bulacan pag april 2 dahil birthday ng mentor kong si FRANSISCO BALAGTAS. sosyal diba? kaya naman hinatid ako ni daddy papuntang araneta avenue, sa lungsod quezon. tipid na naman sa pamasahe. yehey!

"karen, anong araw ngayon?

wednesday po.

"diba tuesday ngayon?"

miyerkules nga po….

"hala, coding tong sasakyan natin…"

yari!

kaya ang nangyari, nag drive thru muna kami sa mcdo at bumili ng agahan (part2) at kape para magising ako sa pagkaka antok. matapos nito, hinatid ako sa LRT station ng anonas, tapos iniwanan na ko ng daddy ko. ayos lang naman, naintindihan ko.

nag LRT ako. ayos. tapos jeep. tapos jeep uli.

nun nasa jeep ako, katapat kong nakaupo ang isang mag ina. kalong ng nanay ang anak niya, na masayang kumakain ng puto. ang cute niyang kumain. naalala ko tuloy nung kabataan ko. toinks! pero seriously natutuwa akong panoorin siya (habang nakatingin din sakin ang nanay nya, akala niya kasi aagawin ko yung kinakain ng anak niya), kasi parang kuntento na siya sa puto. makakain lang siya nun, masaya na siya. solb. ang babaw dba? pero tignan mo, pag tumanda yan, paastig nang paastig ang gugustuhin niyan upang makuntento. gusto na nya siguro yung harina na yung nilalapang niya. adik eh noh. seriously uli, ganun talaga siguro pag tumatanda. lumalalim ang kagustuhan sa buhay. nagiging kumplikado ang buhay. pero siguro uli, depende sa tao kung paano niya imamanage ang kumplikasyon na iyon. habang iniisip ko ito, hindi ko alam na lagpas na ako sa pupuntahan ko. badtrip.

inulan ako ng mga pagbati mula sa ibat ibang sektor ng pamayanan, sa ibat ibang paraan. ako’y nagalak.

ngunit kasabay nito ang pagtrabaho ko. hindi naman kasi holiday.

kinahapuna, dumating ang incharge ko at ang isang kasamahang staff. ang saya saya ko dahil nakita ko sila. matagal na kasi akong nasa field at palagi akong walang kasama, kaya wala akong kausap palagi. nagkwentuhan kami tungkol sa iba ibang aspeto ng buhay habang binabalanse ko ang cash flow statement na 3 days ko nang hindi mabalanse.

matapos nito, nagtext ang nanay ko. magkita daw kami sa greenhills.

*******

pagdating ko ng greenhills, nagutom ako. wala pa sila (pamilya ko uli). may part 2 pa pala ng celebration ko. kaya nagpunta ako ng kfc.

hot shots. fries. strawberry fizz.

at umorder ako ng paborito kong BROWNIES.

pagkaupo ko, inupakan ko na agad ang unang dalawang nabanggit kong pagkain. nung akmang bubuksan ko na ang brownies (na sobrang tagal ko nang inasam asam na kainin), may isang matandang babaeng nakapasok sa KFC at nanghihingi ng limos.

eh ako yung taong hindi talaga nagbibigay ng limos. kasi karamihan sa kanila sindikato lang naman. (ito po ay opinyon ko lang ha). pero mukhang gutom na gutom na yung babae. tinignan ko muna ang hawak kong brownies, napabuntong hininga, at sinabi kong, "ate, oh, eto na lang po ibibigay ko sa inyo". nagpasalamat siya, at natuwa ako kahit siya yung kumarir ng brownies ko.

matapos ng moment na yun, pumunta na ako sa promenade. nasa time zone ang mga magulang ko at kasalukuyang nagbabasketball shooutout. nakisali ako. natuwa kami at napagod sa ginawa namin. matapos nun, kumain kami sa isang chinese restaurant. ayaw ni mommy dun pero wala siyang nagawa. may isang pamilya din na kumakain dun. birthday ng isang batang lalaki. 4 years old na siya. may cake sha sa lamesa nila. nainsecure ako. akala ko libre ng restaurant yun, kaya nung nagtanong kami, bring your own cake policy pala ang sistema nila. sana pala dinala ko yung cake ko sa bahay. mas masarap yun sa cake nung bata, sigurado yun. bleh!

pagkatapos nun pumasyal pasyal kami. nakita ko sa personal si pilita corales. ang puti niya. at ang ganda. pero kahit banat ang mukha niya, halata pa din na matanda na talaga siya. ganun pala talaga siya kumanta. lumiliyad. ang cute.

pagkatapos nun umuwi na kami.

*******

pagkatpos ng mahabang araw na iyon, isa lang ang nasambit ko kay Lord bago ako nakatulog.

SALAMAT. sa lahat lahat. napakabuti talaga niya sa akin sa ika-22 na taon na lumipas. kahit may mga kinuha Siya sa akin, may mas dakilang bagay Siyang ginawa at binigay para sa akin. ang bait talaga ni Lord.

*******

huling bumati sa akin sa mismong araw ng birthday ko. si tukayo. salamat! =)

at sa lahat ng nakaalala sa akin, maraming salamat sa inyo.

sana hindi ka nagsisi sa pagbasa mo nito.

pagpalain ka ni Yahweh.

I moved to my new home!

please click this link to read the entire blog post.

http://akoposikarensantiago.multiply.com/journal/item/2/things_to_ponder_in_Baguio…

God bless!